Houdt dan de lofzang gaande


 

´Gods goedheid houdt ons staande zolang de wereld staat! Houdt dan de lofzang gaande voor God die leven laat.´ (Psalm 107, berijmd)

 
Op het eerste gehoor gaat het in Psalm 107 om een eenvoudige lofzang: Prijs de Heer. Halleluja. Amen! Zelden echter zijn de psalmen zo eenvoudig of eenduidig. Zoals theoloog/dichter Sytze de Vries graag uitlegt: op psalmen moet je kauwen, zoals je kauwen moet op roggebrood. Het zijn voedzame teksten en geen brokjes licht verteerbaar wittebrood of religieus fastfood.
 
Wie in de Nieuwe Bijbelvertaling Psalm 107 helemaal leest zal zich verbazen over de moeite en het verdriet waar het lied zich al lofprijzend doorheen worstelt. Een pelgrimslied is het, voor mensen die onderweg zijn naar het Paasfeest in Jeruzalem. En zoals iedere mens die onderweg is in het leven, dragen ook de pelgrims op hun weg alle moeite en verdriet mee die maar denkbaar is. Soms…. en dan begint het in vers 4 met wie dwalen in de woestijn en de weg kwijt zijn. Je bent dan wel als mens in de vrijheid gesteld, bevrijd van de macht van farao´s en andere afgoden, maar dan begint het leven pas. Waar ga je heen, en welke weg ga je dan? Soms is het leven als een woestijn, of een wildernis, waar je alleen nog maar ronddoolt. En juist dan roepen tot de Heer, die je goede wegen wijst, die je te drinken geeft en volop te eten. En Hem loven om zijn trouw (vers 6 en 8)
.
 
Soms…. wonen mensen ´in donkere krochten als slaven met ijzeren boeien´ (vers 10). Je bent dan wel als mens in de vrijheid gesteld, geen slaaf van de farao of andere godheden, maar er zijn zoveel andere meesters die wij dienen, die mensen tot slavernij verleiden. Wie en wat regeert ons leven allemaal wel niet. Van agenda´s en werkdruk, tot onze eigen ijdelheden en alle verleidingen van onze overdaad. En juist dan roepen tot de Heer, die je boeien breekt, en de ijzeren grendels verbreekt. En Hem loven om zijn trouw (vers 13 en 15).
 
Soms… leiden mensen een lichtzinnig leven, en gaan ´onder hun zonden gebukt´, ´de poorten van de dood nabij´ (vers 17). Hier zien we zonder enige moeite de gestalte van de verloren zoon terug uit de gelijkenis van Jezus (zie Lukas 15). De zoon die al zijn wensen en fantasieën botviert, totdat hij er letterlijk aan onder doorgaat. En juist dan, als je al je eigen glazen hebt ingegooid, roepen tot de Heer, die redt uit vele gevaren, terugkeren tot de Vader die je ´ontrukt aan het graf´. En hem loven om zijn trouw (vers 19 en 21).
 
Soms…. daal je af naar zee, bevaar je het wijde water, waar je maar zo in kunt verdrinken als de storm opsteekt (vers 23). We kennen het geweld dat de natuur kan veroorzaken. Je schip kan er zo maar door vergaan. In Marcus 4 raakt het schip van Jezus en zijn leerling verzeild in een heftige storm. De angst is groot, en Marcus vertelt dat met zinnen uit deze psalm 107. En juist dan, als de nood hoog is, roepen tot de Heer. Ze maken Jezus wakker die ligt te slapen, ´hij bracht de storm tot zwijgen´. en ´brengt je naar een veilige haven.´ En dan de Heer loven om zijn trouw (vers 28 en 31).
 
De psalm heeft een prachtig ritme en is welbewust opgebouwd. Steeds opnieuw klinkt het: als je de weg kwijt bent in het leven, als je vastgelopen bent in je slaafse gewoontes, als je bijna jezelf te gronde hebt gericht, of je schip in de storm dreigt te vergaan… roep dan tot de Heer, en loof hem om zijn trouw. Altijd weer kyrie en gloria in één adem. Want je roept in nood tot de Heer, juist omdat zijn trouw boven alles uitgaat. Je roept tot Hem omdat je gelooft dat Hij je verder helpen kan om als vrij mens te leven, door alle dreigingen en verleidingen van het leven heen.
 
De pelgrims zijn op weg naar Jeruzalem, waar zij Pasen gaan vieren. En wat dat betekent voor mensen – te leven voorbij de angst en voorbij de dood – dat zingen zij zich gaandeweg te binnen. Niet als een simpel refreintje. Maar bij herhaling, als roggebrood waar je op blijft kauwen. Zoals je soms ook moet kauwen op het leven om te weten hoe het verder moet. Om te zien waar het verder gaat. Om te ontdekken waarmee je verder kunt.  Zo houden wij in de gemeente van Christus de lofzang gaande, voor onszelf, en vooral ook voor elkaar, in woorden ´die er al waren´.
 
Ds. Corrie van Duinen, november 2012

 

Bloemen illustratie
Illustratie

Kerkdiensten

Agenda

Actueel

Over ons

Kerkblad 'Onderweg'

Doen

Contact




RSS Feed

powered by Mahieu