2017-12-10 2de Advent


2e Advent 2017: Over de ruimte IN jezelf
na.v. 
lucas 21: 25-44 en Jesaja 2, vers 2-5

 

over verwachtingen, gaat het in de Advent. Een tijd van bezinning, op je vragen, op je verwachtingen. Kun je leven van verwachting? Of betrap je jezelf erop dat verwachtingen lastig zijn, en vooral snel vervuld moeten worden.

Beide schriftlezingen vandaag hebben alles met verwachten te maken. Over wat komen gaat. Over wat je verwacht, en hoopt. Over God die recht zal spreken. Over vrede waarvan wij dromen. Over de tekenen van nieuw leven.

Je kunt daar natuurlijk heel zakelijk over doen, of cynisch. En roepen: wat heb je daar nu aan. Het leven is nu. Klopt, het leven is nu. ‘In the moment’. Maar daarmee is het laatste over het leven nog niet gezegd. Ieder mens leeft vandaag, met wat gisteren was, en morgen zijn zal. Ieder mens leeft vandaag met zijn of haar eigen geschiedenis. Die neem je mee. Sommige dingen zijn je daarbij tot vreugde. Sommige tot last. Zonder geschiedenis kan geen mens bestaan. Zonder toekomstverwachting ook niet. Waar kom je vandaan, en waar ga je naar toe. Die vragen bepalen de dag van vandaag. Wie ben je. Waar ga je naar toe.

De Bijbel spreekt overvloedig over beide. Vandaag zijn het de teksten voor morgen. Over verwachting. Visioenen van vrede, van recht. Wat je hoopt, en droomt, en verwacht bepaalt ook hoe je vandaag in het leven staat. Wat je wel doet, en wat niet.

Wanneer je zegt: ik wil geen kind
Er is geen toekomst meer voor kinderen
Dan zeg je eigenlijk: er is geen toekomst meer voor mij
Wanneer je zegt: ik wil geen kind
Er zijn geen kansen meer voor kinderen
Dan zeg je eigenlijk: mijn eigen kansen zijn voorbij

Dan veeg je met een grote zwaai van tafel
Wat nu in 't verleden ondanks alles is bereikt
De grootse dingen die de mensen doen en deden
De wonderen waar de wereld ondanks alles toch mee is verrijkt

Wanner je zegt: ik wil geen kind
Dit is geen wereld meer voor kinderen
Dan zeg je eigenlijk: dit is geen wereld meer voor mij
Wanneer je zegt: ik wil geen kind
Er is geen ruimte meer voor kinderen
Dan zeg je eigenlijk: er is geen ruimte meer in mij

Dan geef je alle kinderen een brevet van onvermogen
Dan zeg je dat je niets meer van kinderen verwacht
Dan kijk je naar het leven met de dood al in je ogen
En je hebt daarmee je eigen toekomst omgebracht

(Bron:: https://muzikum.eu/nl/123-486-158199/paul-van-vliet/wanneer-je-zegt-ik-wil-geen-kind-songtekst.html#ixzz50mKnUwz9)

Een tekst van Paul van Vliet. Over toekomst. Over het wezenlijke belang van verwachten. Over de ruimte IN mij voor wat zijn kan. Voor dat visioen van vrede. Voor het kerstkind, als beeld van God die afdaalt in de wereld. In een kind. Immanuël, dat betekent: God-met-ons. Verwachten is die ruimte IN jezelf vullen. Als een soort van brandstof, voor het leven van vandaag. Woorden van hoop, woorden van vrede, verhalen van Jezus, over dat kindje, dat nieuw begin van uitzicht, verhalen over God, die de realiteit van vandaag te boven gaan.

En ik denk dat ieder mens die ruimte In zichzelf wel vult. Ook als het niet met religieuze waarden is. Misschien wel onbewust. Van welke brandstop leef je zelf? Weten we dat? Het is de vraag van de Advent. Wat is het dat jouw leven perspectief geeft? Waar haal jij je draagkracht vandaan, wat beweegt je? Welk geloof, welk perspectief? Kun je geloven dat die kale vijgenboom ooit nog in blad schieten zal? Kun je geloven dat er vrede zijn zal in het Midden Oosten? Dat Jeruzalem als stad van de vrede, haar naam ooit nog recht zal doen? En wat gebeurt er als we ophouden te geloven dat het kan?

Kun je geloven, of hopen, dat verdriet minder schrijnend worden zal? Dat er ook voor jou een zinvol bestaan is, ook als je niet meer werken kan? Of eufemistisch: bent afgevloeid? Kunnen we geloven dat armoede niet meer zijn zal? Dat geen volk nog het zwaard trekken zal tegen een ander volk? En wat gebeurt er als we ophouden te geloven dat het kan?

Kun je de ruimte IN jezelf vullen met het geloof dat je van waarde bent, ook als je oud en krakkemikkig ben geworden? Ooit sprak in deze kerk Carlo Leget, professor aan de Universiteit voor Humanistiek over levenskunst en stervenskunst. Hij gebruikte daarbij als beeld voor het leven een mooie bos bloemen, waar langzaamaan en een voor een bloemen verwelkt raken. Zoals dat gaat met bloemen. De kunst van het leven is dan, sprak hij, om het boeket van je leven steeds opnieuw te herschikken. Om met wat rest een mooi geheel te maken. Dan kan zelfs één bloem in een vaasje nog prachtig zijn.

Levenskunst is dan ook: leven in het moment, vandaag,  in vrede met wat was, èn in verwachting van wat komt.  Verwachting en hoop als de brandstof die IN je is. Die je geestkracht geeft. Die je de kracht geeft je hoofd weer op te heffen als het gebukt is. Wie niets meer verwacht,– Zo Paul van Vliet – die kijkt naar het leven met de dood al in je ogen.

Woorden van verwachting, van hoop, van vrede, zijn ons geven. In de Advent laten wij ons daarbij opnieuw bepalen. Bij het besef dat het goed is, en van grote waarde, om ons te laten inspireren door wat ons smalle vandaag te boven gaat. Om de ruimte in jezelf daarmee te vullen. Omdat wij willen geloven dat God het eerste en het laatste woord heeft. Gisteren, vandaag, en morgen. Trouw tot in eeuwigheid. Hemel en aarde zullen verdwijnen, maar mijn woorden zullen nooit verdwijnen.

Bloemen illustratie
Illustratie

Kerkdiensten

Agenda

Actueel

Over ons

Kerkblad 'Onderweg'

Doen

Contact




RSS Feed

powered by Mahieu